Вся его жизнь была красивым и вдохновенным танцем. Уходят лучшие. Из тех, чье присутствие делало этот мир теплее, ярче и добрее.
Недавно не стало удивительного человека, талантливого педагога, верного друга и бессменного руководителя танцевального коллектива «Арпи» Грачика Альбертовича Геворгяна. Эту потерю невозможно осознать, а боль невозможно унять словами. Грачик Альбертович был человеком с огромным сердцем и открытой душой, который посвятил себя искусству и сохранению культурных традиций. Созданный и направляемый им коллектив «Арпи» («Солнце») полностью оправдывал свое название: воспитанники дарили людям истинный свет, радость и теплоту. Для своих воспитанников Грачик Альбертович был гораздо больше, чем просто хореограф или строгий наставник. Он был для них вторым отцом, дедом, братом, мудрым советчиком и главным защитником. Он умел разглядеть искру таланта в каждом, учил не просто технике движений, а умению чувствовать музыку, гордиться своими корнями и жить на сцене в полную силу. Через танец он воспитывал в детях благородство, честность, любовь к труду и уважение друг к другу. Как лучший друг я знала Грачика Альбертовича с той стороны, которая часто остается скрытой от зрительских глаз.
Это был человек исключительной надежности. С ним можно было разделить и самую большую радость, и самую горькую беду. Его тонкое чувство юмора, оптимизм, мудрое спокойствие и готовность в любую минуту прийти на помощь делали его настоящей опорой для всех, кто находился рядом. Он умел дружить так, как сейчас мало кто умеет: искренне, бескорыстно, навсегда. Грачик Альбертович ушел, но его солнце не погасло. Оно продолжает гореть в каждом движении его учеников, в номерах, им поставленных, в аплодисментах, которые навсегда останутся в залах, где выступал ансамбль «Арпи». Память о великом мастере, прекрасном руководителе и преданном друге навсегда останется в наших сердцах. Выражаю самые глубокие соболезнования родным, близким, коллегам и воспитанникам Грачика Альбертовича.
Светлая память дорогому человеку. Царствие небесное, мой лучший друг!
Лусине ПЕТАНЯН
Գևորգյան Հրաչիկ Ալբերտի ամբողջ կյանքը գեղեցիկ և ոգեշնչող պար էր։ Լավագույնները հեռացան… Հեռացան նրանք, որոնց ներկայությունն այս աշխարհը դարձրեց ավելի տաք, պայծառ և բարի։ Վերջերս կյանքից հեռացավ մի ուշագրավ մարդ, տաղանդավոր ուսուցիչ, հավատարիմ ընկեր, «Արփի» պարային համույթի գեղարվեստական ղեկավար՝ Հրաչիկ Գևորգյանը։ Այս կորուստն անհասկանալի է, և ցավը չի կարող մեղմվել խոսքերով։ Հրաչիկ Գևորգյանը մեծ սրտով և բաց հոգով մարդ էր և նա իրեն ամբողջովին նվիրեց հայկական արվեստին և մշակութային ավանդույթների պահպանմանը։ Նրա հիմնադրած և ղեկավարած «Արփի» համույթն արդարացրեց իր անունը. նրա ղեկա-վարությամբ խմբի անդամներն իսկական լույս, ուրախություն և ջերմություն բերեցին ժողովրդին։ Իր աշակերտների համար Հրաչիկ Գևորգյանը շատ ավելին էր, քան պարզապես պարուսույց կամ իմաստուն խորհրդատու։ Նա նրանց երկրորդ հայրն էր, պապիկը, եղբայրը և ամենամեծ պաշտպանը։ Նա յուրաքանչյուրի մեջ տեսնում էր տաղանդի կայծը՝ սովորեցնելով նրանց ոչ միայն շարժումների տեխնիկան, այլև երաժշտությունը զգալու, իրենց արմատներով հպարտանալու և բեմում իրենց կյանքն ամբողջությամբ ապրելու ունակությունը։ Պարի միջոցով նա բոլորի մեջ սերմանեց ազնվություն, շխատասիրություն և միմյանց նկատմամբ հարգանք։ Որպես իմ լավագույն ընկեր՝ ես գիտեի նրա շատ յուրօրինակ կողմերը, որոնք հաճախ մնում են հանրության աչքից թաքնված։ Նա բացառիկ հուսալիության տեր մարդ էր։ Նրա հետ կարելի էր կիսվել ինչպես մեծագույն ուրախություններով, այնպես էլ ամենադառը վշտերով։ Նրա նուրբ հումորի զգացումը, լավատեսությունը, իմաստնությունը, հանգստությունը և ցանկացած պահի օգնելու պատրաստակամությունը նրան դարձնում էին իսկական հենարան բոլորի համար։ Նա գիտեր, թե ինչպես ընկերներ ձեռք բերել, ինչպես այսօր քչերը կարող են՝ անկեղծորեն, անձնուրաց և հավերժ։ Մեր Հրաչը՝ իսկական հայը, գնացել է, բայց նրա արևը չի մարել։ Այն շարունակում է փայլել իր սաների յուրաքանչյուր շարժման մեջ, նրա բեմադրած համարներում և ծափահարություններում, որոնք հավերժ կմնան այն դահլիճներում, որտեղ ելույթ է ունեցել «Արփի» համույթը։ Մեծ վարպետի, հրաշալի առաջնորդի և նվիրված ընկերոջ հիշատակը հավերժ կմնա մեր սրտերում։ Մեր խորին ցավակցությունն եմ հայտնում Հրաչիկ Գևորգյանի ընտանիքին, ընկերներին, գործընկերներին և աշակերտներին։ Օրհնյալ լինի նրա հիշատակը։ Հանգչի՛ր խաղաղությամբ, ի՛մ մեծ բարեկամ։
Լուսինե ՊԵՏԱՆՅԱՆ